Zoeken
  • Nanda Otten

Underneath the christmastree

‘Zo beginnen wij kerstmorgen, haha!’ Mijn moeder kijkt recht in de camera en glimlacht van oor tot oor. Ze knuffelt met Bucky en ik heb mijn armen om haar heengeslagen en geef haar een dikke kus op haar wang. Wat is ze prachtig, ik bedoel wat was ze prachtig. Soms praat ik nog in de tegenwoordige tijd over haar, gek hè? Ik vind het zo fijn om even een filmpje van ons te bekijken en haar stem te horen. Ik speel het filmpje nog een keer af en ik zie mijzelf ook stralen. Voor een seconde lijkt het net alsof ik even naar iemand anders zit te kijken, want dat meisje van toen herken ik nu niet meer als ik de spiegel kijk. Het heeft me veranderd, de dood, ik ben veranderd. De twinkeling in mijn ogen is een beetje weggevaagd en die oprechte glimlach komt minder vaak voor als vroeger. Ik geniet wel weer van het leven, maar het is niet meer hetzelfde. Logisch.


December was altijd onze favoriete maand. Als Sinterklaas het land uit was, kwamen de dozen vol kerstversieringen van zolder en maakten we er echt een leuke middag of avond van. De radio kwam op Skyradio Christmasstation te staan en al zingend hingen we samen de kerstboom vol. Mamma deed altijd de lichtjes in de boom, daar had ik geen geduld voor. Vorige week haalde ik de dozen ook weer van zolder en zette ik de kerstmuziek aan. En natuurlijk zat ik weer te klooien met de kut kerstlichtjes. Mam, waar ben je nou? Ik heb je nodig! De maand december is sinds het overlijden van mamma anders. Eigenlijk is alles anders, maar in december word ik extra met mijn neus op de feiten gedrukt. Begrijp me niet verkeerd, ik vind kerst nog steeds gezellig en ik geniet er wel van, maar het is ook erg confronterend.


Naast de lastige dagen rondom kerst, is mijn moeders sterfdag ook op 11 december. Afgelopen vrijdag was het alweer/nog maar drie jaar geleden. De dagen daarvoor vind ik eigenlijk het lastigst. Ik denk dan vaak aan hoe het ‘toen’ was. ‘Toen’ heeft ze nog wat tegen mij gezegd, ‘toen’ kon ik haar handen nog vasthouden, ‘toen’ kon ik haar gewoon nog zien. Rotgedachtes, ik wordt er verdrietig van, een gevoel van heimwee bekruipt me en voor mijn gevoel word ik er niet beter van, maar ze mogen er zeker wel zijn. Ik laat het over me heenkomen, tranen over mijn wangen, een glimlach om haar fijne laatste woorden naar mij toe. Het mag er zijn, accepteer het maar, het is allemaal goed. Waarom? Omdat opkroppen niet werkt voor mij. Net doen alsof het er niet is en de gedachtes wegdrukken, het heeft geen zin. Dan komt het later dubbel zo hard aan en dat wil ik niet.


Door al deze emoties merk ik dat het niet alleen mentaal wat met mij doet, maar ook fysiek. Ik ben de dagen daarna niet echt te genieten en ik ben moe in mijn lichaam. Extra ‘lief zijn’ voor jezelf is dan mijn motto. Dat de kerstdagen er dan zo dicht op zitten, brengt ook wel weer een extra druk met zich mee. Voor mij is die ‘lege stoel’ aan het kerstdiner echt wel aanwezig en ja ook dat maakt me verdrietig.


Gelukkig is het niet alleen maar kommer en kwel. De gedachtedat ik weet dat mamma had gewild dat ik er wel van zou genieten, ook al kan dat niet meer samen, helpt mij heel erg. Dat is ook de reden dat ik onze kleine tradities rondom kerst door blijf zetten. Ja, het is verdrietig dat ze er niet bij kan zijn, maar tegelijkertijd geeft het mij ook het gevoel dat ze dichtbij mij is. Toen ik van de week de laatste kerstbal in de boom slingerde, keek ik er eens naar en zei hardop: hij is weer prachtig en ik kon mamma bijna horen zeggen: ja nan, mooi gedaan.

192 keer bekeken1 reactie

Recente blogposts

Alles weergeven
 

©2020 door Rouwrumoer. Met trots gemaakt met Wix.com