Zoeken
  • Nanda Otten

The Thirth of July

‘Nan, het interview staat al op de LINDA. Ik zie het nu voorbij komen op Facebook.’ Bam, hartslag omhoog. Mijn broer stuurde me een bericht via WhatsApp en ik begon als een gek te zoeken op de website. Ik hoefde niet veel moeite te doen, want die foto van mij en mamma herken ik uit duizenden. Daar stonden we dan op de voorpagina van de website. Slik, ik wou dat ik dat interview niet had kunnen geven en ik mamma nog lekker dichtbij me had. Maar het is wat het is en ik vind het belangrijk dat er meer aandacht wordt besteed aan rouw onder jongvolwassenen. Ik werd overspoeld met reacties van mensen die iets soortgelijks hadden meegemaakt. Ik werd daar blij en verdrietig tegelijk van. Ik ben dus écht niet één van de weinigen die zoiets verdrietigs meemaakt. En wat mooi dat we zo met elkaar onze verhalen kunnen delen.

Het bijzondere van het interview was dat het geplaatst werd op de verjaardag van mamma. Ik vond het geweldig dat ze met die knappe kop van haar op de website van LINDA stond. Ik weet niet waarom, maar het gaf mij zo’n trots gevoel. Alsof ik kon zeggen: kijk mam wat ik geregeld heb voor jouw verjaardag. Of was het dan toch een cadeautje van haar naar mij toe? Ik weet het niet. Ik geloof wel dat mijn moeder ergens daarboven alles nauwlettend in de gaten houdt. En als er dan zoiets bijzonders gebeurt op een dag zoals haar verjaardag, dan denk ik toeval bestaat niet.

We ‘vierden’ haar verjaardag dit jaar voor de derde keer zonder haar. Toen ’s nachts de klok 12 uur sloeg, zat ik op de bank te staren naar de sterrenhemel. In gedachten vroeg ik me af of ze het daarboven ook vierde. Mijn vriend kwam bij me zitten, sloeg een arm om me heen en begon Happy Birthday te zingen. Ik moest er een beetje om lachen (vooral omdat hij niet echt kan zingen) en begon mee te doen. Hij zong het liedje uit, maar ik niet. Ik begon halverwege te huilen, omdat ik er zo van baalde dat ik het wéér niet ‘echt’ voor haar kon zingen. Ik besloot maar snel naar bed te gaan, misschien zou ik me morgen wat beter voelen.

’s Ochtends tijdens het ontbijt dacht ik na over de allereerste verjaardag zonder haar. Wij hadden die dag afgesproken om met z’n allen wat te gaan eten bij haar favoriete Italiaan. Samen met familie hebben we een hele gezellige avond gehad. Dat kon ik toen goed gebruiken, want ik vond het maar niks zo zonder haar. Terwijl iedereen druk aan het kletsen was, staarde ik naar de lege stoel aan kop. Dat plekje was voor haar. Nu het iets langer geleden is, loopt dat allemaal toch anders en ben ik blij dat ik het met mijn vriend, broer en schoonzus kan vieren. Ik denk op deze dag ook terug aan alle verjaardagen die we wél samen hebben gevierd, zulke mooie herinneringen. Als ik daar aan denk moet ik huilen en lachen tegelijk. Want god, wat ben ik dankbaar voor die herinneringen, maar wat kut ook dat er geen herinneringen meer bij komen.

Dit jaar wou ik mijn gedachten een beetje te verzetten en ben ik gaan klussen in het nieuwe huis van een vriendin. Ik vond het fijn dat ik wat om handen had, want de hele dag alleen thuis zitten, zag ik ook niet echt voor me. Tegen de middag appte mijn broer: Vanavond borrel? Waarop ik dacht, Hell yeah. Zekersteweten dat wij even gaan proosten op mamma haar verjaardag. Resultaat? Midden in de nacht 04:00 uur thuis, zo smoor als een aap. En de kater van de volgende dag nam ik maar voor lief. Want wat was het fijn om even samen te zijn en lol te maken. Precies zoals mamma het had gewild, want dat was ook een kroegtijger.

Hoe vullen jullie de verjaardagen van iemand die er niet meer is?

252 keer bekeken2 reacties
 

©2020 door Rouwrumoer. Met trots gemaakt met Wix.com