Zoeken
  • Nanda Otten

Still growing

Herinneren jullie nog mijn blog ‘The circle of grief’ waar ik schrijf over alle fases van rouw? En dan doel ik eigenlijk op het stukje ontkenning? Ja weet je het nog? Nou dat ontkennen, daar was ik de afgelopen 2 weken weer even goed mee bezig. Met het mooie weer en het feit dat ik even vrij was, wilde ik ook graag even vrij zijn van het rouwen. Geen zin in het missen, geen zin om ‘het meisje zonder moeder’ te zijn, geen zin in zorgen, geen zin om anders in het leven te staan dan andere leeftijdsgenoten. Ken je dat? Dat je er gewoon even klaar mee bent.

Zo nu en dan overkomt mij dat en heel eerlijk, op het moment zelf is het heerlijk. Net doen alsof je neus bloedt. Dat je in je gedachten alles een beetje weg zit te schuiven. Nu even niet.. Ik kan dat als de beste, maar hoe hard ik ook ren, het haalt me altijd weer in. Op een gegeven moment ga je op je bek en dat gebeurde natuurlijk ook deze keer.

Ik had mijn week vol gepland met leuke dingen en daarbij één avond vrijgelaten. Ik besloot om lekker thuis te blijven, gordijnen dicht, kaarsjes aan (ook al was het tot laat licht, de kaarsjes moeten ’s avonds aan want, gezellig..), haar op zolder, jogginsbroek aan, HEERLIJK! Ik kon op Netflix geen leuke film vinden, dus ik besloot een film te huren via Pathé Thuis. Omdat het via Netflix al niet lukte om wat te vinden, scrolde ik lichtelijk geïrriteerd door het menu totdat ik Mama Mia 2 voorbij zag komen. De perfecte combi van het mooie Griekenland, Abba muziek én knappe acteurs. Een echte feel good movie; hoppateee Afspelen die film!

De film begon al direct met prachtige beelden van Griekenland, maar al snel realiseerde ik me dat ik 1 groot ding in al mijn irritatie vergeten was. Deze film gaat namelijk over Sofie, de dochter van Donna, die het hotel van haar Moeder als laatste eer gaat opknappen omdat haar moeder is overleden. Gooi daar een paar emotionele nummers bij en je kan mij wel wegdragen. Gehuild, gehuild en nog meer gehuild. Die moeder-dochterband, was zo herkenbaar voor mij en het verdriet ook.

Dat potje janken voor de buis luchtte eigenlijk wel heel erg op, maar ik ging daardoor ook met een verdrietig gevoel naar bed. Ik was zo druk in mijn hoofd en was erg aan het nadenken over hoe ik mij weer wat beter zou kunnen gaan voelen. Ik besefte op dat moment dat ik mijn leven niet meer kan leiden zoals ik dat vroeger altijd deed, daarvoor is er té veel gebeurd. De volgende dag werd ik wakker en had ik het gevoel dat ik nog maar een uurtje had geslapen, ik was kapot. Moe van het huilen en moe van het overdenken. Ik besloot mijn gedachtes op papier te zetten en kwam al snel tot de conclusie dat ik aankomende week wat rustiger aan moest doen. Ik besloot een paar dingen uit mijn agenda te schrappen, zodat ik mijn balans weer wat terug kon vinden. En dan zal je misschien denken ‘Heb je dat dan nog niet gevonden?’ Nou, vaak denk ik van wel, maar dan kom ik er dus toch weer achter dat het een illusie is. Voor mijn gevoel moet ik nog erg mijn best doen om in balans te blijven en stapje voor stapje gaat dat steeds beter.

Hoe lang het nog duurt voordat ik er écht helemaal ben, geen idee. Ik heb ook geen idee hoe dat eruit zou moeten zien. Ik denk ook dat je niet te ver in de toekomst moet kijken. Het is en blijft een gemis en in iedere fase van mijn leven zal ik haar missen. Ik heb geleerd van mijn mamma om ook altijd naar het positieve te kijken, want daar had mijn moeder bakken vol van. Dus ik wil daarom vandaag ook afsluiten met het feit dat ik mijzelf gelukkig mag prijzen dat ik zo’n lieve moeder heb gehad. Dat ik haar onvoorwaardelijke liefde heb mogen voelen en hopelijk kan ik dat later doorgeven aan mijn kinderen. Zo blijft de herinnering van haar ook altijd in leven.

296 keer bekeken3 reacties
 

©2020 door Rouwrumoer. Met trots gemaakt met Wix.com