Zoeken
  • Nanda Otten

Moving day!

Bijgewerkt: jul 15

Afgelopen week ging één van mijn liefste vriendinnetjes verhuizen. Er moest geverfd en verhuisd worden dus natuurlijk ging ik haar helpen. Daar zijn vrienden voor toch? ’s Avonds plofte ik met een voldaan gevoel op de bank. Netflix aan en een wijntje erbij. Dat had ik wel verdiend vond ik zelf. Ik zat midden in een spannende aflevering toen mijn mobiel oplichtte.


Ik zette de tv op pauze en keek mijn vriend met vragende ogen aan. ‘Heb jij nog enig idee hoe die verhuizing toen is gegaan?’ Al pratende kwam het weer naar boven en leek het alsof het de dag van gisteren was. Ik herinner mij nog dat ik door het huis heen liep en dat ik alles precies nog zo zag staan zoals ik het gewend was. In de vensterbank lagen haar make-up spulletjes zoals zij die had neergelegd, haar I-pad op de hoek van het bed met haar leesbril erbij en haar warme fluffy sokken lagen in de wasmand. Het was net alsof ze ieder moment om het hoekje kon staan om mij te laten schrikken: BOEH, ik ben er gewoon nog. Maar nee, dat was niet het geval. Het was aan ons de taak om haar huisje leeg te halen.

Samen met een paar mensen die dichtbij ons stonden, begonnen we met het inpakken van mijn moeders spullen. Ik weet nog dat ik voor de kledingkast stond en mijn moeders beste vriendin riep: ‘Win, kan je even helpen, want dit kan ik niet alleen.’ Met zijn tweeën hadden we een selectie gemaakt tussen dit mag blijven en dit kan weg. Als ik er op terug kijk, vond ik dat het meest heftigste. Want hoe definitief is het als je iemands kledingkast leeghaalt?

We moesten natuurlijk ook al haar spulletjes in de woonkamer inpakken en het liefste wilde ik alles meenemen, maar dat kon niet. En ook dat vond ik toch een partijtje lastig. Bij de meest kleine dingen kreeg mijn emotie de overhand en spookte er allerlei vragen door mijn hoofd: Kan dit wel weg? Was dit niet heel belangrijk voor haar? Mijn moeder zei vroeger altijd tegen mij: bij twijfel niet doen. Ik besloot daar toen mijn eigen draai aan te geven. Mijn motto voor die dag werd: bij twijfel niet weggooien. Ik had namelijk niet de tijd om alles rustig in te pakken, want binnen een paar dagen moest het huis leeg zijn in verband met het opzeggen van de huur.

Gelukkig had mijn vader destijds een ruime woning met als gevolg ontelbaar veel dozen die daar op zolder kwamen te staan. Er was ook een kamertje over die ik tot mijn eigen woonkamer kon omtoveren en dat heb ik natuurlijk met mijn moeders spulletjes gedaan. Het was hierdoor net alsof je bij mijn moeder in de woonkamer stond en ik voelde me direct thuis. Ik heb veel uurtjes boven op zolder doorgebracht. Ik denk dat ik in totaal wel 5 keer door de verhuisdozen ben gegaan om alles uit te zoeken. En heel eerlijk, ik denk dat ik op dit moment nog steeds dozen heb staan die eigenlijk ook wel weg kunnen of gehalveerd kunnen worden. Maar op één of andere manier vind ik dat toch gek. Wie weet denk ik daar over een paar jaar anders over, maar op dit moment laat ik ze lekker staan. Ook nu denk ik vaak aan de wijze woorden van mijn moeder: bij twijfel niet doen. ;)

Ik ben wel benieuwd of er meerdere zijn die het leeghalen van de kledingkast zo’n groot ding vonden of juist heel iets anders. Laat het me weten!


468 keer bekeken3 reacties
 

©2020 door Rouwrumoer. Met trots gemaakt met Wix.com