Zoeken
  • Nanda Otten

Let's talk about grief baby!

Bijgewerkt: jul 15

Hi! Ik ben Nanda, 25 jaar oud en ik woon in Friesland. Ik word blij van zingen, eten, vakantie vieren en van mijn lieve hond Buck. Waar ik minder blij van word? Regen, ruzie, stofzuigen én het feit dat ik geen moeder meer heb. Over dat laatste ga ik het met jullie hebben. Waarom? Omdat ik vind dat er bar weinig te vinden is over rouw onder jongeren. Maak je geen zorgen, ik ga er echt niet 1 groot jankverhaal van maken hoor. ;) 


Voor mij is rouwen een achtbaan, een proces waar je totaal geen invloed op hebt en iedereen beleeft dit anders. De één ervaart dit al tijdens het ziekbed van een geliefde (ik dus) en de ander begint aan deze rollercoaster als diegene overleden is. Sommigen praten er graag over en anderen het liefst zo weinig mogelijk. Tjah, wat is goed of wat is slecht? Ik denk dat alles goed is, zolang je maar naar jezelf luistert. 


Ik ben iemand die het er graag over heeft. Ik vind het heel fijn als ik weer eens het woordje mamma kan zeggen. Het is dan net alsof ze weer even heel dichtbij is en op die manier heb ik het gevoel dat ze niet vergeten wordt. Want dat is toch mijn grootste angst, dat mensen haar vergeten. Laat ik daarom dit moment ook gelijk aangrijpen om een stukje te vertellen over haar, mijn mamma: Anjo Lageveen, ook wel Oansje genoemd door familie en Annie door haar beste vriendin. Ik vind het soms nog steeds moeilijk om over haar te vertellen in de verleden tijd, alsof ik met mijn neus op de feiten word gedrukt: Nee, ze komt niet meer terug. Maar dat is wat het is, laten we het maar gewoon doen. Mijn mamma was..


Mijn mamma was zo’n moeder die na school met een kopje thee aan de keukentafel vroeg hoe je schooldag was geweest. Ik heb een hele liefdevolle jeugd gehad, maar niet altijd even makkelijk. En dat heeft eigenlijk alles te maken door die domme rot ziekte: kanker. Mijn moeder is in totaal 4 keer ziek geweest en je kan gerust zeggen dat mijn jeugd veel in het teken heeft gestaan van haar ziek zijn. Maar elke keer klom ze er weer bovenop. 


Toen ze vijftig werd, heb ik samen met mijn broer een grote surpriseparty georganiseerd. Een paar dagen voor het feest kregen we te horen dat ze weer ziek was. We hebben toen besloten om haar over de verrassing te vertellen. Haar woorden waren: “Laten we het maar gewoon vieren want wie weet lukt dat volgend jaar wel niet meer.” En dat was mijn moeder, als het ook maar een beetje kon dan maakte ze er met ons een feestje van. 


Tot november 2017. Ik zag mijn moeder steeds zieker en zieker worden. Ik zat graag met haar in de woonkamer en dan keken we samen onze favoriete films: Dirty Dancing, Mamma Mia of The Holiday. Maar die ene dag zette ze de film stop en zei: “Nan wil je vanaf nu alsjeblieft bij me blijven? Ik denk dat ik aan mijn laatste stukje toe ben.” Ondanks dat ik wist dat het eraan zat te komen, was ik hier helemaal niet op voorbereid. Ik ben vanaf die periode thuisgebleven en ik heb haar zo goed mogelijk proberen te helpen. Ze is uiteindelijk op 11 december 2017 overleden, terwijl ik haar hand stevig vasthield. En toen werd het voor mij ineens heel stil. 


Ik heb door haar ziekte diepe dalen gekend, maar ook hele hoge pieken. Ik heb hierdoor een andere kijk op het leven en merk dat ik andere dingen belangrijk vind in vergelijking met mijn leeftijdsgenoten. Ik hoop daarom met deze blog andere mensen te kunnen helpen die in deze situatie zitten of hebben gezeten. En mocht je nou aan de zijlijn staan, wie weet werkt dit dan ook verhelderend.





861 keer bekeken7 reacties
 

©2020 door Rouwrumoer. Met trots gemaakt met Wix.com