Zoeken
  • Nanda Otten

Another Birthday without her.

Bijgewerkt: jul 15

Ik word langzaam wakker en hoor mijn moeder in de keuken zachtjes zingen. Ze is in de weer met borden en bestek en langzaam komt er een heerlijke geur van versgebakken croissantjes door mijn slaapkamerdeur heen geslopen. Ik hoor haar voetstappen dichterbij komen en de deur zwaait open: ‘Skattie, wakker worden het is je verjaardag! Happy Birthday to you in de wei staat een koe én die koe zegt I love you! Happy Birthday to you!’

Oh oh oh, kan ik alsjeblieft even terug in de tijd? Waar is die tijdmachine? Let’s go! Waarom ik terugblik naar mijn verjaardag van een paar jaar geleden? Ik werd twee weken geleden 25 jaar. Ik weet het: VIJF-EN-TWINTIG, afgerond 30. Vroeger dacht ik altijd dat ik op mijn 25e wel een huis zou hebben gekocht en misschien zelfs wel zwanger zou zijn. HAHA. Little did I know. ;) Op mijn verjaardag ging ik nooit voor 00:00 uur naar bed, want ik ben net zoals mijn moeder was, een avondmens. Ik vond het altijd veel te leuk om de eerste felicitaties in ontvangst te nemen, omdat ik me dan direct al wat jarig voelde. Mijn moeder zei dan altijd: “Kind, gefeliciteerd met je verjaardag, maar eigenlijk ben je nog niet echt jarig hè, want je bent in de namiddag geboren.’ En ja, dat soort kleine dingetjes mis ik.

Ik wilde het mijzelf dit jaar wat makkelijker maken. Dus mijn tactiek was: voordat de klok 00:00 uur slaat, lig ik al lekker te pitten. Ik had namelijk gemerkt dat ik de afgelopen 2 jaar altijd zo verdrietig was, omdat ik dat ‘officiële’ moment dan gewoon lastig vond. Dus daar lag ik om 23:00 uur met mijn ogen wagenwijd open. Ik kon natuurlijk niet in slaap komen. In mijn gedachten was ik bij mamma, de vrouw die mij op de wereld had gezet. Kak, dit was niet het plan. Maar goed, zoals ik eerder al schreef: het is en blijft een rollercoaster waar je geen invloed op hebt en dit bewees het maar weer. Ik besloot daarom om het gewoon te laten gaan. Verdriet mag er ook zijn, het is niet erg.

Voor het overlijden van mijn moeder dacht ik altijd dat zo’n dag als mijn verjaardag heel erg pittig zou zijn. Maar ik merk juist dat het op mijn verjaardag zelf altijd (zelfs de eerste keer) heel goed gaat. Het begint voor mij een paar dagen van te voren. Het besef dat ze er weer niet bij zal zijn, maakt mij dan wel een beetje ‘boos op de hele wereld’. Ik merk dan dat ik wat chagrijnig word en een heel kort lontje heb. Het gevoel van missen is dan gewoon extra sterk. Waarom het op de dag zelf wel goed gaat? Ik heb genoeg afleiding! Ik heb lieve vrienden én familie om mij heen, die er ieder jaar weer een feestje van maken met mij. Zo nam mijn beste vriend dit jaar een monchoutaart mee (onze familietaart die ik altijd met mijn moeder maakte) en mijn vriend had echt het hele huis van top tot teen versierd, zelfs mijn hond Bucky (eigenlijk mamma’s hond) had een feesthoedje op.

Dus ja, dat mensen zeggen: 'zoek afleiding, want dat helpt'. Dat vind ik eigenlijk wel aardig kloppen, maar niet altijd gepast. De dagen van te voren zoek ik namelijk wel wat afleiding, maar ik neem ook genoeg tijd om het verdriet er te laten zijn. Ik blader dan even door de oude fotoboeken heen en ik kijk naar wat filmpjes waar ik mijn moeders stem op hoor. En sommige mensen zouden zeggen, maak je jezelf dan niet extra verdrietig? Het antwoord is ja én nee. Ja het maakt me verdrietig, maar ik word er ook rustig van. Als ik haar stem hoor en foto’s zie, besef ik me namelijk ook dat zij niet had gewild dat ik er 1 groot jankfeest van zou maken en dat geeft ook kracht.

Wat doe jij op je verjaardag of vlak van te voren als je je wat minder voelt?

PS. Mocht je benieuwd zijn, hoe Bucky eruit zag, check dan even mijn laatste post op Instagram en swipe naar links voor het filmpje.




727 keer bekeken2 reacties
 

©2020 door Rouwrumoer. Met trots gemaakt met Wix.com