Zoeken
  • Nanda Otten

A future without her!

‘Een droge witte wijn en een spa rood alsjeblieft.’ Het is 26 graden en de lucht is strak blauw. Als je niet beter zou weten, zou je denken dat het de perfecte zondagmiddag was. Ik hoor mensen om mij heen lachen en gek doen, maar van binnen ga ik dood van de stress. Ik kijk mijn vader met een gespannen bekkie aan. ‘Maar pap, als mamma het niet redt hoeft het van mij ook niet meer hoor.’ ‘Nou Nan, doe maar even rustig aan, wacht eerst maar op de dingen die komen gaan. Wie weet krijgen we volgende week wel beter nieuws. En je moeder heeft je opgevoed als een sterke vrouw. Ze zou ook niet willen dat jij je leven weggooit.’

Pff, wat was die tijd, voordat we wisten wat er precies aan de hand was, ook stressvol. Mijn emoties schoten alle kanten op en ik wist soms niet waar ik het zoeken moest. Ik krijg vaak van mensen te horen dat ik er juist heel kalm uit zag destijds, maar niemand wist wat er daadwerkelijk in mijn hoofd afspeelde. Ik probeerde mijzelf ervan te overtuigen dat ze beter zou worden. Er waren namelijk nog te veel dingen waar zij bij moést zijn en een toekomst zonder haar zag ik niet voor me. Dus nee, ze kon niet doodgaan. En tóch gebeurde het.

Van de week vroeg iemand mij hoe ik de toekomst voor me zag zonder mijn moeder. En dat is een verschil tussen dag en nacht vergeleken met twee jaar geleden. En ik moet zeggen dat het nu nog steeds wel een verschil maakt, wanneer je mij deze vraag stelt. Zoals ik in mijn vorige blog schreef, heb ik ook echt nog slechte dagen en dan zie ik alles niet zo rooskleurig in. Op die dagen heb ik niet zoveel zin in de toekomst, maar gelukkig voel ik me vaak wél goed. Ik denk dat die moodswings heel normaal zijn. Iedereen met of zonder ouders heeft wel eens ergens geen zin in of ervaart een mindere dag. Ik betrek dit alleen vaak op het feit dat ik mijn moeder zo mis.

Ik heb met mijzelf en mamma afgesproken dat ik de dingen die ik altijd wilde gaan doen, nog steeds ga doen, ook zonder haar. En dat is soms verdomd lastig, maar ik probeer het wel. Zij is degene die mij letterlijk het leven heeft gegeven en ik heb het gevoel dat ik het haar verschuldigd ben om er wat van te maken. Bij nieuwe herinneringen noem ik haar naam, zodat ze er voor mijn gevoel toch bij is. Zo genoten wij vorige week van een heerlijke vakantie. Toen wij ’s avonds uit eten gingen, stond haar lievelingsgerechtje op de kaart en zei ik tegen mijn vriend: ‘Ik bestel dit vanavond, want dit had mamma ook zo lekker gevonden.’

Maar ook als er iets bijzonders gebeurt of wanneer ik ergens super veel geluk mee heb, kijk ik omhoog en dan zeg ik iets van: ‘Mam, ik weet dat jij dit was.’ En soms denk ik dan ook wel eens, zo nuchter als ik ben, doe een niet zo gek joh, maar aan de andere kant, wat kan mij het schelen. Als het goed voelt, moet je het gewoon doen, wat een ander daar ook van vindt. Misschien lees je dit nu wel en denk je: nou, die is koekoek. Dat is ook prima. Zo hebben we allemaal onze eigen dingetjes die ons helpen in het rouwproces.

En dan kom ik eigenlijk gelijk op een andere vraag die ik binnen kreeg: Geloof jij dat jouw moeder nog ergens is? Ja, dat denk ik eigenlijk wel. Natuurlijk ben ik ook wel eens bang dat ik haar nooit meer ga zien, maar diep van binnen weet ik dat het anders is. Ik geloof dat ik na een lang en mooi leven haar weer zal zien. Ik geloof dat ze dan haar armen om me heen slaat en dat al het verdriet wegvalt. Ik denk dat dat de belofte van liefde moet zijn. Dat we ooit, na een lang leven, elkaar weer terug zullen zullen vinden.


352 keer bekeken
 

©2020 door Rouwrumoer. Met trots gemaakt met Wix.com